توی رمانها معمولاً قهرمان قصه، منتظر کسی است که می آید. کسی که وجود دارد! که هر قدر هم که دیر کرده باشد، بالاخره می آید و آرزوی قهرمان قصه را با آمدنش برآورده می کند.توی زندگی های واقعی هم انگار همیشه

دهم مهرماه، یکی از دوستانم پیگیر شد که من چشمم را عمل لیزیک کرده ام و دکتر خوبی بوده و فردا می خواهم بروم پیشش. تو هم بیا چشمت را نشان بده. شاید نظر این دکتر با دکترهای قبلی فرق کند. گفتم باشد. ببینم.